"ฤดูกาล"

ฤดูกาลหลากหลายบนโลกนี้เหมือนเป็นสัญญาณของความเปลี่ยนแปลง ทุกคนมีฤดูโปรดของตัวเอง บ้างชอบร้อนเพื่อไปทะเล บ้างชอบฝนเพราะสดชื่นเย็นฉ่ำ บ้างชอบหนาวเพราะเย็นสบาย ไม่ว่าเราจะชอบหรือไม่ชอบฤดูกาลไหน เราได้เจอทุกฤดูกาลในหนึ่งปีเสมอมา ตลอดชั่วชีวิต

อากาศเหมือนกิจกรรมในชีวิต คุณต้องได้เจอทุกอย่าง เมื่อบอกว่าไปฟิลิปปินส์ ทุกคนคาดหวังว่าต้องไปเชียร์กีฬาแน่ๆ ปรากฏว่า่เจอนักกีฬาแค่ี่สนามบิน ได้สัมผัสเหรียญทอง SEA GAMES ของจริงที่เหล่านักกีฬาใจดีส่งมาให้ดูเป็นขวัญตาที่สนามบินมะนิลาเท่านั้นเองจริงๆ ไปสัมผัสไออุ่นที่ฟิลิปปินส์เจ็ดวันเจ็ดคืน มะนิลาเมืองหลวงที่กลางวันคลาคล่ำไปด้วยคนวิ่งเข้ามาทำงาน12ล้านคน ตกเย็นเหลือ7ล้านคนที่ยังคงใช้ชีวิตอยู่ในเมือง เมืองนี้เหมือนจะเจริญแต่กลับหยุดทรงตัวเป็นระยะๆ ก่อนมานึกสงสัยว่าทำไมเมืองนี้ เมืองที่ไม่เคยฟื้นคืนชีพรุ่งเรืองเหมือนเมืองหลวงใดๆในเอเซีย ทั้งๆที่มีองค์กรใหญ่ระดับประเทศมาตั้งฐานบัญชาการที่นี่มากมาย ไม่เว้นแม้แต่ ADB the Asian Delvelopment Bank ธนาคารเพื่อการพัฒนาเอเซีย ที่ติ่งมาเข้าประชุมในฐานะตัวแทนของกลต.ในหัวข้อ Market Supervision ส่วนฉันกับอ้ามาในฐานะผู้ติดตามคนเข้าร่วมประชุม

ตึกของ ADB มองจากภายนอกเหมือนตึกแบงค์ชาติของไทย แต่ใหญ่กว่าสัก 5 เท่าได้ พื้นที่ภายในตึกแบ่งสัดส่วนดีมาก มีชั้นลอยทำสวนให้คนทำงานออกไปนั่งจิบกาแฟ ห้องประชุม ใหญ่กว้างให้บรรยากาศคนนั่งไม่อึดอัดแม้ห้องเก็บเอกสารก็ดูน่าค้นหาเอกสาร เพราะกว้างโปร่ง ไม่อัดแน่นจนหาอะไรไม่เจอ ระบบเอกสารที่ดีต้องจัดเก็บดีมากเพราะเขาใช้เอกสารอ้างอิงเยอะ มีรายงานมากมายที่ต้องเก็บไว้ศึกษา ถ้าอยู่ในวงการเงินการธนาคาร ชื่อของ ADB เป็นชื่อที่คุ้นเคยมากยิ่งประเทศที่กำลังพัฒนา เพราะเงินกู้จาก ADB เป็นเงินกู้ดอกเบี้ยถูกเพื่อการพัฒนาประเทศด้อยพัฒนาทั้งหลายให้ลืมตาอ้าปากได้ ADB เกิดจากการร่วมลงทุนประเทศต่างๆทั่วโลกมีอเมริกาเป็นหุ้นใหญ่ รองลงมาคือญี่ปุ่นและแคนาดา ทุกประเทศมีหุ้นอยู่ทั้งสิ้น เงินให้กู้ส่วนใหญ่ของ ADB จะเป็นเรื่อง"ปสร้างระบบคมนาคมการสื่อสารในประเทศต่างๆในเอเซีย แต่ตอนนี้เริ่มมีโครงการเกี่ยวกับ การป้องกันสภาพแวดล้อมในท้องทะเลและแหล่งธรรมชาติของแต่ละประเทศมากขึ้น ด้วยเห็นว่าสิ่งเหล่านี้เริ่มถูกทำลายไปอย่างไม่ควรจะเป็น ในสำนักงานของ ADB มีผู้คนเกือบทุกชาติทุกภาษาทำงานอยู่เกือบ2,000คน เรียกว่าเป็นเมืองย่อยๆเมืองหนึ่งทีเดียว แม้แต่คนไทย มีมาทำงานที่นี่กันมาก ติ่ง เจอเด็กสาวไทยที่ออกจาก กลต.เรียกว่าเป็น star มาทำงานที่นี่ สัดส่วนของคนต่างชาติแต่ละชาติใน ADB มีจำนวนตามหุ้นแต่ละประเทศที่ถือ ของไทยมีหุ้นประมาณ1จุดกว่าๆ จำนวนคนไทยที่ ADB จะรับทำงานจึงตกประมาณ10 คนนิดๆ โอกาสทำงานของเด็กไทยที่ต้องการออกมาทำงานนอกประเทศมีมากมายเพราะคุณสมบัติด้านต่างๆสู้ชาติอื่นได้อยู่แล้ว เพียงแต่ต้องตั้งเป้าว่าจะอยากทำหรือไม่ทำเท่านั้น

ตอนนี้เริ่มเป็นอาชีพใหม่ที่สบายดีเหมือนกัน ไม่ต้องเข้าประชุมให้ปวดหัวเป็นไมเกรนเหมือนติ่ง เพียงใช้เวลาทุกวันตระเวนดูเมือง อ้า บอกเราสองคนมาดูงานเหมือนกัน มาเดินสำรวจตลาดที่เมืองนี้ ไปกันทุกห้าง ทุกตลาด จนบอกว่ากลับเมืองไทยจะไม่เข้าศูนย์การค้าไปอีกหลายเดือน เวลาเดินดูชีวิตผู้คนในเมืองใช้ชีวิตอย่างดิ้นรน แต่เบิกบาน คนฟิลิปปินส์ มีความสุขกับของสามอย่าง การดูหนังกับการกินและเดินศูนย์การค้า ทุกหัวถนนมีศูนย์การค้าใหญ่ ที่ทุกคนเข้าไปจุกแน่น หาทางจับจ่าย หาทางเลือกของชีวิต เป็นสิ่งบันเทิงของคนไม่มีทางเลือก ไม่มีธรรมชาติให้ไปใช้ชีวิต ไม่มีสวนให้เดินเพราะอากาศจากควันพิษรถยนต์คละคลุ้งไปทั่ว มีบ้างเหมือนกันที่เห็น ห้องออกกำลังกายที่คนต้องไปเสียเงินเพื่อให้เหงื่อออก แล้วกลับไปนั่งกินของอร่อยๆเพิ่มไขมันเข้าไปอีก ชีวิตคนฟิลิปปินส์ดูไม่ต่างจากคนกรุงเทพฯเวลานี้ ถูกมอมเมาด้วยความเชื่อของโลกตะวันตก ว่าอย่างโน้นดีอย่างนั้นไม่ดี แต่แท้จริงแล้วสิ่งดีๆคือสิ่งที่เขาหลอกเพื่อขายเครื่องมือ ขายใบอนุญาติประกอบกิจการ ขาย ขาย ขาย เราก็ซื้อ ซื้อ ซื้อ เห็นแล้วได้แต่แปลกใจว่า ชีวิตไม่มีทางเลือกขนาดนี้ จริงๆหรือ

โรงแรม Edsa Shangrila ที่พัก ชอบอย่างเดียวคือ ทุกมุมโรงแรมเขาพยายามนำไม้ที่เป็น Native ไม้พื้นเมืองมาตกแต่ง ไม่ว่าจะเป็นต้นจริง ต้นกล้วย หรือภาพเขียนติดผนังห้องพัก หรือตามทางเดิน ต้นไม้ที่มีมากในฟิลิปปินส์เป็นพวกสับประรดสีและพวกพันธุ์ไม้ตระกูลขิงต่างๆ

นอกเมืองที่ได้ไปคือเมืองตาไกไต ไปดูภูเขาไฟตาอัล ภูเขาไฟที่เล็กที่สุดในโลกที่ยังไม่ระเบิด ออกนอกเมืองมะนิลาไปแค่ 60 กิโลเมตรแต่อากาศผิดกันลิบ เป็นเมืองที่ธรรมชาติสวยงามเต็มไปด้วยเขาสูง ส่วนในเมืองมะนิลามีเมืองเก่าโบราณที่ขึ้นหน้าขึ้นตาของมะนิลา เรียกเมืองอินทรามูรอส Intramuros เมืองนี้ชาวสเปญ MIguel Lopez de Legazpiใช้กำแพงโอบรอบเมือง เป็นศูนย์บัญชาการของสเปญในเอเซีย สมัยล่าอาณานิคม ค.ศ.1571 ป้อมปราการ Las Santiago และอนุสาวรีย์ของ Josc Rizal วีรบุรุษของชาวฟิลิปปินส์ คนแรกที่เรียกร้องประเทศพ้นจากการยึดครองของสเปญ จากสเปญมาเป็นญี่ปุ่นสมัยสงครามโลก ต่อมากลายเป็นอเมริกันหลังสงคราม ประเทศนี้ถูกครอบงำเอกราชจากประเทศอื่นมาโดยตลอด ความร่ำรวยถูกถ่ายโอนไปประเทศที่มาปกครองหมด ทิ้งไว้แต่ทรากให้เจ้าของประเทศกินอยู่อย่างแร้นแค้นต่อไป

ฟิลิปปินส์นับถือศาสนาคริส เทศกาลคริสมาสที่นี่จึงเริ่มตั้งแต่วันที่1 ธันวาคม คนฟิลิปปินส์เองบอกว่า คนที่นี่ถือว่าวันคริสมาสเป็นวันสำคัญของชีวิต สนุกกันทั้งเมือง ชีวิตที่ดูเหมือนยากลำบากมาทั้งปี มีเพียงเดือนนี้ที่ดูเหมือนจะเห็นแสงสี มีแต่งานรื่นเริง เหมือนฤดูกาลของชีวิต หนึ่งปีเจอทุกอย่างผ่านเข้ามาตลอด

To everything there is a season,
A time for every purpose under the sun.
A time to be born and a time to die;
A time to plant and a time to pluck up that which is planted;
A time to kill and a time to heal….
A time to weep and a time to laugh
A time to mourn and a time to dance….

............................................

ถ้าเข้ามาชมบ้านดอกไม้แล้ว ลงนามใน สมุดเยี่ยม ติดต่อ ฝากความเห็น กลับมาบ้างนะคะ

ต้องการอ่านบทความสัปดาห์ที่ผ่านมาโปรดคลิกที่นี่