"หมดไปอีกปีหนึ่งแล้ว"

1มกราคม2549

คนช่างคิดกำหนดให้365วันเป็นหนึ่งปี คนช่างคิดอีกเหมือนกันบอกว่าเมื่อครบปี สมควรนับเริ่มปีใหม่ คนช่างคิดอีกคนบอกเมื่อเริ่มปีใหม่ควรจะฉลองอะไรใหม่ๆเพื่ออะไรในปีใหม่จะได้ดีขึ้น ทั้งหมดนี่คนช่างคิดมองโลกในแง่ดี เหมือนยาขมฉาบน้ำตาลมาล่อให้ไม่รู้รสขม แกล้งลืมบอกความจริงที่แสนร้ายว่า เวลาหมดไปอีกปีหนึ่งแล้ว

ก่อนเทศกาลปีใหม่ต้องผ่านเทศกาลคริสมาส ปีนี้บ้านพี่จิ๋มอบไก่งวง 2 ตัวเหมือนทุกปี กว่าไก่งวงราคาตัวละหลายพันบาทจะเป็นสีน้ำตาลกลมกลืนน่ากินทั้งตัว ต้องยกนิ้วให้กับความอุสาหะของเจ้าของบ้าน ที่ต้องปลุกตัวเองให้ลุกจากที่นอนตั้งแต่ตีห้า นำไก่งวงตัวซีดขาวของจากตู้เย็น ตอนเห็นพี่จิ๋มเดินนำหน้าเด็กอุ้มไก่งวงตามหลังเดินเข้าห้องน้ำ นึกในใจว่าไก่งวงแช่แข็งจนเย็นมากจนปวดท้องฉี่หรืออย่างไร พี่จิ๋มต้องเอาไก่งวงเข้าห้องน้ำแี่เสียก่อนอบ แต่พอได้ยินเสียงบอกเด็กให้วางไก่งวงลงแล้วให้ตัวเด็กชั่งน้ำหนักตัวก่อน แล้งรอบสองค่อยยกไก่งวงขึ้นชั่งถึงรู้ว่า อ๋อ !! เขาเอาไปชั่งน้ำหนักก่อนว่าตัวนี้กี่กิโลแน่ เพราะเวลาในการอบไก่ 8-9 กิโล นั้นต่างกัน เห็นกรรมวิธีอบไก่ แต่ละขั้นแต่ละตอน ต้องบอกว่า เจ้าภาพต้องรักแขกที่เชิญมาม๊ากมากๆ ถึงสละเวลาทำ เวลาเตรียมอาหารมากมาย แต่ละอย่างต้องผ่านการเตรียมแบบHome Madeมานานหลายเดือน เริ่มตั้งแต่Fruit Cakeแสนอร่อย ที่ทำแช่แข็งเป็นแท่งกว่า10แท่งในตู้เย็น รายการอาหารมากมายจนจำไม่ไหวแต่ที่แน่ๆคือทั้งหมดเป็น Original Foodแบบคริสมาสขนานแท้ ไม่มีแปลกปลอม งานนี้น้าแอ้และCecilia ซึ่งจบหมอจากอังกฤษ สดๆร้อนๆบินมาเที่ยวปีใหม่ในกรุงเทพฯ ได้โอกาสมาฉลองกินไก่งวงตัวโตด้วย เคยถามคนที่คลุกคลีกับงานคริสมาสมาตลอดชีวิตว่า ทำไมต้องเป็นไก่งวงที่ได้รับเกียรติสังเวยชีวิตขึ้นนอนหงายโชว์อกโชว์พุุงแถมยังกางขาถ่างอ้าซ่ามองทะลุช่องคลอดไปถึงไส้แบบนี้ เขาบอกว่าอาจเพราะไก่งวงตัวใหญ่อบตัวเดียวกินได้สิบยี่สิบคน แต่ความที่เนื้อไก่งวงไม่อร่อยเลยต้องมีน้ำราดคลุกคลิกที่เรียกว่า grevyให้มีรสขึ้น

จบงานคริสมาสมาต่อด้วยงานปีใหม่ งานปีใหม่คือการพาเด็กๆไปเที่ยว เด็กวัยนี้ต้องจูงต้องพยุงกันตลอดทาง ไม่ใช่กลัวหลงแต่กลัวล้มกระดูกหัก เด็กของพี่จิ๋มอายุ18ปีจะครบ100 เด็กของฉันอายุ 22 ปีจะครบ100 เด็กวัยใกล้100นี้ไม่สนSiamparagon ร้องจะไปวัดอย่างเดียว กว่าจะพยุงกันขึ้นรถตู้ครบทั้งสองบ้าน เล่นเอาเหนื่อยทั้งเด็กและผู้ปกครอง พอขึ้นรถเสร็จสักพัก เริ่มมีกลิ่นน้ำหอมเฉพาะวัยอบอวลไปหมด กลิ่นยาลม กลิ่นยาหม่อง จึงไม่แปลกใจเลยที่กะว่าจะไปให้ได้ครบสัก 9 วัดตามธรรมเนียม ที่สมัยนี้นิยมกัน ไปได้3วัด เด็กวัยใกล้100 เริ่มงอแงไม่ยอมลงจากรถ นั่งมองประตูวัดประตูโบสถ์ตาปริบๆ หมดแรง ผู้ปกครองเลยต้องรีบพากลับส่งบ้าน งานนี้บอกได้ลำบากว่าเด็กหรือผู้ปกครองใครเหนื่อยกว่ากันเพราะแรงหมดในเวลาใกล้เคียงกัน...... สังขารมีความเสื่อมเป็นธรรมดา...สาธุ

วัดสมัยนี้เปลี่ยนไปเยอะ ที่อยุธยาวัดประดับประดาต้นไม้สวยงามเหมือนยกสวนดอกไม้มาวางไว้หน้าโบสถ์ บางวัดมีข้อกำหนดเด่นชัดเป็นกติกาไว้ด้วยนะว่า ห้ามขอพรเกินสี่ข้อ คงไม่อยากให้พระพุทธรูปท่านทำงานหนักเกินไปเลยต้องระบุจำนวนไว้เพราะคนที่มากราบพระ ชอบขอโน่นขอนี่ จนพระงงไปหมด เลยมาเข้าฝันลูกศิษย์วัดให้เขียนติดไว้ตรงประตู ทุกครั้งที่เข้าไปนั่งกราบพระในโบสถ์ นึกในใจว่าพระพุทธรูปนั้น ใครมาบ่นสุขบ่นทุกข์ ท่านไม่เคยยิ้มให้ ท่านไม่เคยเศร้าไปกับเรื่องที่มาร้องเรียน มากี่หมื่นกี่แสนคนท่านไม่สะดุ้ง ท่านเฉยอย่างเดียว ลุกเปลี่ยนท่านั่ง ท่านยังไม่ลุกเลย คนไปขอโน้นขอนี่ ขอให้ถูกรางวัล ร่ำรวย ขอให้โชคดี ขอให้ได้แฟน ขอ...ขอ...ขอ.. ขอไม่ขอเปล่า ยังให้สินบนท่านอีก ว่าถ้าได้ตามที่ขอ จะนำนั่น นำนี่มาถวาย ท่านนั่งของท่านนิ่งๆ ท่านละกิจทางโลกของท่านโดยสิ้งเชิงแล้ว ท่านไม่่สนใจปัญหาทางโลกที่มนุษย์ครวญครางกันอยู่ ท่านสงบในธรรมของท่านอย่างเดียว ท่านนั่งให้ดูเป็นแบบอย่างทุกวัดทุกโบสถ์......ปล่อยวาง สงบ

วัดกายิ้มที่อยุธยา วัดนี้เข้าไปเห็นแล้วตกใจ นึกว่ารถเลี้ยวผิด ดอกไม้ต้นไม้จัดเหมือนresort ภาคเหนือ แถมคนที่มาถึงวัดทุกรายที่เดินผ่านไปมาต่างร้องว่าดอกไม้เหมือนเชียงใหม่เลย ต่างคนต่างถ่ายรูปคู่กับกลุ่มกอดอกไม้เป็นที่สนุกสนาน ไม่ได้เกิดความสงบเหมือนเข้าวัด สันนิษฐานว่าท่านเจ้าอาวาสท่านคงจบการตลาดมาก่อนบวชเป็นแน่ ท่านเลยพยายามทำวัดให้ดูน่าสนใจแปลกจากที่อื่น คนจะได้สบายใจที่มาเข้าวัดและจะได้มาทำบุญที่นี่กันมากๆ..... แปลกดี

แต่ที่วัดอโยธยาวัดเก่าแก่ของอยุธยาวัดหนึ่ง กลับเงียบเหงาวังเวง คนหนีหายไปวัดอื่นไม่มาเยี่ยมเยียนวัดนี้ที่ไม่มีวัตถุหรือสิ่งแปลกปลอมอะไรในวัด มีเพียงต้นโสกต้นใหญ่ยืนออกดอกพราวเต็มต้น ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆอย่างชื่นใจ เสียดายที่ต้นโสกนี้ล่อได้เพียงแมลงและผีเสื้อแสนสวย ให้เข้ามาในบริเวณวัดเพื่อดอมดมเกสรดอกโสกเท่านั้นเอง ....เศร้าจัง

ระหกระเหินไปไหนๆที่สุดเมื่อได้กลับมาที่บ้านดอกไม้ ดอกไม้ยังบานไม่หยุด กุหลาบดอกโตเท่ามือบานรอรับหน้าบ้าน โทนสีสวนชมพูม่วงจากดอกHydrengea และImpatient ยังคงอยู่ให้เห็นกระจ่างตาคนตะวันตกต้องมีเรือนกระจกไว้ปลูกต้นไม้เกือบทุกบ้านเพราะหน้าหนาวต้นไม้ทนอากาศหนาวเย็นภายนอกไม่ไหว เขาจะช่วยต้นไม้โดยยกเข้ามาเก็บไว้ในเรือนกระจก ความที่รักต้นไม้ดอกไม้มาก ทั้งวันทั้งคืนคลุกอยู่แต่ในเรือนกระจก จนชอบพูดเสมอว่าPeople who live in glass houses are very, very lucky.Why stare at the walls when you can gaze at the trees?ได้ยินตำบอกมาแบบนั้นเลยต้องพยักหน้าผสมปนเปเหมารวมตัวเองว่า โชคดีจริงๆนะที่ได้อยู่ในบ้านที่เหมือนเรือนกระจก ปกคลุมล้อมรอบไปด้วยดอกไม้ มองไปทิศไหนมุมไหนของบ้านได้เห็นแต่ต้นไม้ ดอกไม้

แต่คนที่โชคดีมากกว่าน่าจะเป็นพี่ตู่ ปีใหม่นี้ได้ไฟดอกลีลาวดีแสนน่ารักมากระพริบฉลองใน glass house ของบ้านบนเนิน กะให้สวนในบ้านสวยทั้งกลางวันกลางคืนเป็นแน่....ต้องยอมแพ้เธองานนี้ เพราะบ้านดอกไม้ค่ำลงปิดไฟเงียบแต่บ้านบนเนินคุณพี่ แม้หลับแล้วยังเปิดไฟดอกลีลาวดีกระพริบใน glass houseในบ้าน ให้สว่างไสว ตื่นลืมตามองไปคราวใดได้เห็นต้นไม้ในบ้านครานั้น คนอะไรจะlucky ได้มากมายขนาดนี้ สงสัยปีนี้จะได้ตำแหน่งขวัญใจ วปอ.กลับมาฝากเพื่อนสาว สาว สาว ที่คอยลุ้นว่าเรียนจบหลักสูตรนี้ พี่เธอจะมี lucky surprise อะไรมาบอกอีก แต่ที่แน่ๆคือตอนนี้เธอบอกบุญให้เพื่อนร่วมรุ่น วปอ.มาบริจาคให้งานวันเด็กที่วัดมกุฎคิรีวันหลายๆ ปีนี้ ......lucky lucky lucky

พี่ตู่ ฝากกระเช้าดอกไม้แสนสวยเก็บจากรอบบ้านที่เขาใหญ่ อวยพรปีใหม่ให้กับเพื่อนๆและมิตรรักแฟนเพลงของพี่ตู่ที่ติดตามอ่านเรื่องเล่าเมาท์ไม่เลิก ทั้งเมืองไทยเมืองนอก ให้สดชื่นอุดมสมบูรณ์ด้วยวาสนา ให้มีกิ๊กใหม่ๆไม่เลิกไม่ลาด้วยนะคะ.....จะได้ชุ่มชื่นใจไงละเพื่อน

่รื่นเริงเบิกบานยินดีที่แก่ขึ้นอีก1ปี เวลามีค่ามากขึ้น รีบทำงานให้เยอะๆขึ้น มีอีกหลายฝัน หลายความหลุ่มหลง ที่อยากให้เกิด ที่อยากจะสร้าง แม้งานที่ทำ แรงที่ลงไม่มีค่ามีราคาเป็นเงิน แต่ไม่มีอะไรที่ทำแล้วเสียเวลาเปล่า กลัวเพียงว่าไม่ได้ทำอะไรเลยเมื่อเวลาผ่านไป หมดเวลาของชีวิตอย่างว่างเปล่า กลัวจริงๆ็

HAPPY TO GROW OLDER,SMARTER,STRONGER and MORE FIGTHER ....นะคะ

............................................

ถ้าเข้ามาชมบ้านดอกไม้แล้ว ลงนามใน สมุดเยี่ยม ติดต่อ ฝากความเห็น กลับมาบ้างนะคะ

ต้องการอ่านบทความสัปดาห์ที่ผ่านมาโปรดคลิกที่นี่