"จำปีบาน"

ต้นจำปีใหญ่ข้างบ้านบาน ทุกวันมีดอกจำปีทะยอยบาน บางวันเก็บดอกตูมทัน บางวันเก็บไม่ทันดอกตูมบานกลีบร่วงเกลื่อนพื้น

ตื่นเช้าอย่างไม่เร่งรีบไม่คิดว่ามีงานไหนสำคัญ ชีวิตไม่ขึ้นกับหลักการ พิธีการใดๆ อยากทำอะไรไม่ อยากทำอะไร ไม่ขึ้นกับใคร อยู่กับตัวเอง อยู่กับความว่าง ทุกเช้าที่เริ่มต้นด้วยการมองเห็นชีวิตใหม่ๆงอกงาม เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา เป็นเพียงคนเฝ้ามอง ไม่คาดหวัง ไม่จดจ่อกับจุดใดจุดหนึ่งโดยเฉพาะ ทำให้รู้ว่าชีวิตนั้นเปลี่ยนเสมอ ไม่เคยหยุดนิ่งแม้เพียงต้นไม้ที่มองเหมือนยืนนิ่งๆไม่เคลื่อนไหวไปไหน แต่ความเปลี่ยนแปลงยังเกิดขึ้นได้ ดอกจำปีเวลาบานเต็มต้นใหญ่ จะบานออกดอกดกจนน่าตกใจ เป็นพันดอก จำปีเวลาเก็บมาจากต้นไม่ต้องแช่น้ำถ้าแช่น้ำจะเน่าง่ายเร็วกว่าเก็บดอกสดมาวางใส่ภาชนะแบนๆ เก็บมาไว้สดๆวางใส่จานได้นานสองวันเต็ม ดอกสีขาวจะค่อยกลายเป็นสีน้ำตาลแดง แต่ถ้าปล่อยทิ้งไว้บานคาต้น กลีบดอกจะร่วงโรยไปทีละกลีบไม่ได้เห็นกลีบแห้งเหมือนดอกไม้ชนิดอื่น

อยู่เงียบๆเสียหลายวัน พอถึงวันกำหนดใกล้บวชของ RobertและPhillip ผู้คนต่างสารทิศต่างทะยอยมาบ้านดอกไม้ เพื่อมาร่วมงานบุญงานกุศลครั้งนี้ ด้วยหวังจะขออาศัยเกาะชายผ้าเหลืองของสองหนุ่มขึ้นสวรรค์ชั้นฟ้า ตามไปด้วย น่าปลื้มใจที่สองหนุ่มเริ่มอุทิศตน ช่วยเคลียของใช้ในบ้านดอกไม้ที่รกไปทิ้งขยะ ก่อนเดินทางเข้าไปพำนักในวัดใกล้บ้าน เพื่อหัดปฏิบัติธรรมก่อนพิธีบวชในสองสามวันที่กำลังใกล้เข้ามา กิจในวัดมีมากจนน่างงสำหรับคนต่างภาษาต่างธรรมเนียม ยังไม่นับรวมศีลปฏิบัติที่ต้องยึดถือ ความศรัทธาที่มุ่งมั่น ความจริงจังที่จะสละความเคยชินที่สุขสบายในชีวิตประจำวัน ต้องมานั่งฝึกท่องคำบาลี ต้องมานั่งฝึกคุกเข่า ต้องฝึกอดอาหารเย็น ต้องฝึกนั่งสมาธิ ต้องฝึกศึกษาข้ออภิธรรม ทำให้การบวชครั้งนี้มีความหมายอย่างแท้จริง สำหรับวัยหนุ่มที่กำลังค้นหาความหมายที่แท้จริงของชีวิต เส้นทางสายธรรมะที่เขาแสวงหาจะให้คำตอบสำหรับชีวิตที่ผ่านหรือกำลังจะพบพานได้มากน้อยเพียงใด เขาจะทำใจได้ไหมเมื่อพบความจริงของชีวิตที่ว่า สุขเวทนากับทุกข์เวทนามีราคาเท่าๆกัน

ิพิธีบวชเป็นงานที่แสดงถึงความเป็นพุทธศาสนิกชนที่แท้ ผู้มาช่วยงานผู้มาร่วมงานต่างแสดงถึงการรู้จักแบ่งปัน มีเมตตา กรุณา มุทิตาและอุเบกขา ญาติที่มาร่วมงานแม้ต่างชาติต่างภาษาต่างศาสนา ต่างปิติในการอุทิศตนเพื่อการแสวงหาสัจธรรมในชีวิตที่ทำให้จิตเบิกบานด้วยความสงบของRobertและPhillip

ความแช่มชื่น เต็มอกเต็มใจที่จะร่วมทำบุญ ทำนองบุญที่ทำร่วมกันครั้งนี้ ปานประหนึ่งจะช่วยเปิดบันไดสวรรค์ให้โล่ง ปิดประตูนรกเสียให้แน่น

เส้นทางการแสวงหาธรรมะเพื่อชีวิตของชายหนุ่มต่างชาติ เริ่มต้นด้วยความยินดีเบิกบานปลาบปลื้มในเนื้อนาบุญของหนุ่มน้อยทั้งสอง เมื่อเริ่มโกนผม หลายคนแอบตาแดงด้วยความปิติ พิธีที่ทุกคนไม่เคยร่วมมาก่อนทำอะไรดูเก้งก้าง แต่เปี่ยมไปด้วยจิตที่มั่นคง น่าสรรเสริญคนรุ่นใหม่ที่ยัง

นิยมขนบธรรมเนียมไทยแท้ พ่วกเขามุ่งมั่นอย่างจริงจังบนเส้นทางธรรมะสายนี้ แม้ Robert จะบ่นว่าผมหิวจนหายหิวทุกเย็น ผมเจ็บส่นเท้าเป็นแผลไปหมดเพราะการนั่งสวดมนต์กราบพระ แต่เขาก็เพียงแต่บ่นและยิ้มรับโชคชะตาที่เขารู้ว่าเมื่อบวช เขาต้องรับหนักกว่านี้

สองมือพนมของสองนาคเมื่อตั้งจิตที่จะสมัครเข้าศึกษาพระธรรม ในฐานะมนุษย์ ที่จะเติบโตเข้มแข็งทั้งร่างกายและจิตใจในอนาคต มีกำลังปัญญาที่จะค้นพบจากการศึกษาธรรม ที่จะเข้าใจธรรมชาติของทุกสิ่งอันเป็นธรรมดา ได้เข้าใจจิตและความเป็นธรรมชาติของจิตอันเป็นธรรมดาว่า

สุขก็ไม่ใช่ที่อยู่ของจิต ทุกข์ก็ไม่ใช่ที่อยู่ของจิต ทุกข์ก็เสื่อม สุขก็เสื่อม

เมื่อเป็นของเสื่อมจะแบก จะเก็บไว้ในจิต จะมีประโยชน์อันใดเล่า

สาธุ ขอร่วมอนุโมทนาสาธุด้วยคนจ๊ะ

.........................................

ถ้าเข้ามาชมบ้านดอกไม้แล้ว ลงนามใน สมุดเยี่ยม ติดต่อ ฝากความเห็น กลับมาบ้างนะคะ

ต้องการอ่านบทความสัปดาห์ที่ผ่านมาโปรดคลิกที่นี่