"ผักบุ้งทะเล"

ผักบุ้งทะเล คือยาที่ธรรมชาติสร้างให้ชาวทะเลทั้งหลาย นำไปใช้ถอนพิษสัตว์น้ำตัวนุ่มนิ่มแบบแมงกะพรุน

ก่อนไปทะเลหัวหินชะอำของไทย แวบออกนอกประเทศไปชมวิวทะเลหน้าบ้านของP-Tedที่ Seatle พี่เขาจงใจส่งมายั่วให้โมโหเกิดว่า ทำไมน้ำทะเลที่เมืองนี้ใจร้ายดึงสีจากทะเลไทยไปหมดเลย นี่ถ้าใจอ่อนบินตามไปนั่งอาบแดดหน้าบ้านหลังนี้ สงสัยจะถูกจับถ่วงน้ำตรงทะเลสาป หน้าบ้านพี่เขานี่ละ เพราะไปแล้วขออยู่เลย ไม่อยากกลับมานั่งมองทะเลสีซีดเมืองไทยอีกแล้ว แต่นึกดูอีกที บ้านออกหลังใหญ่ มีไปอยู่เพิ่มอีกสักคน คงไม่เกะกะมากมายนัก กลางวันขออาบแดดนอกบ้านทั้งวัน กลางคืนขอสักมุมให้พอหลับได้ก็พอนะพี่นะ ตัวหนูนิดเดียวกินไม่จุอยู่แล้ว

ฝันไปไกล กลับมาหาของจริงดีกว่า คำคมของชาวประมงที่บอกมาว่าจะกังวลไปทำไม ตราบใดที่ยังเห็นเส้นขอบฟ้าอยู่ เมื่อยังมีทะเล ทรัพย์ในน้ำทั้งหลายยังมีให้เสาะหาอยู่อีกมาก ชาวบ้านริมทะเลลุกแต่เช้าเดินเก็บหอยเปลือกขาวสะอาดเพื่อรอพ่อค้ามาเหมาซื้อตามบ้าน ไปยอมสีขายชาวกรุง ที่ตื่นเต้นหอยสีต่างๆ เมื่อมองทะเลครั้งใดนึกเสมอว่าทุกอย่างในทะเลล้วนปล่อยไปตามการไหลเวียนของน้ำ น้ำขึ้นก็ขึ้นด้วย น้ำลงก็ลงด้วย ปล่อยตามสบายไหลไปตามแรงน้ำ ทุกอย่างในทะเลถึงอยู่ได้ อยู่อย่างสงบ ท่ามกลางความรุนแรง นี่คือวิถีของธรรมชาติ แม้เรือหาปลาเวลามีพายุ ยังต้องปล่อยเรือไปตามแรงพัดพาของลมพายุ ความปรวนแปรคือธรรมชาติของทะเล ไม่มีชาวประมงคนไหนบ่นเบื่อรำคาญถึงความปรวนแปรของท้องน้ำ เขาบอกว่าจะร้องไปทำไม ในเมื่อสิ่งต่างๆล้วนเป็นไปตามที่มันควรจะเป็น

ธรรมชาติเมตตามนุษย์เสมอ เมื่อทะเลมีแมงกะพรุน ทะเลก็มีผักบุ้งทะเลเลื้อยทอดยอดไปทั่วชายหาด น่าเสียดายบางหาดไม่มีให้เห็น แต่หน้าทะเลสำราญยังคงเก็บไม้สมุนไพรพิเศษนี้ไว้

ผักบุ้งทะเล มีชื่อสามัญภาษาอังกฤษว่า Goat's Foot Creeper , Beach morning glory เพราะดอกผักบุ้งจะบานเช้า สายหน่อยแดดแรงจะหุบ ตื่นเช้านอกจากจะเดินไปรับอารมณ์ที่เบิกบานจากการบานพร้อมกันของดอกผักบุ้งทะเลแล้ว ยังมีรายการGood Morning จากฝรั่งบ้านถัดไปหนึ่งหลังที่ต้องเดินผ่าน คุณพี่เล่นนอนไม่ปิดม่าน แถมยังแก้ผ้านอนเสียอีก เห็นวันแรกนึกว่าตาฝาด ว่าสีขาวๆที่เห็นเด่นชัดบนเตียงนอน นั่นก้นใช่หรือเปล่า ตะลึงตะลานแลสักครู่เลยแน่ใจว่าใช่ แม้ Good Morning กันแบบนี้เลย เช้าวันถัดมาเลยเฉยๆแต่ยังคงเหลือบมองอีกว่าเช้านี้จะเหมือนวันวานหรือเปล่า ปรากฏเหมือนทุกประการ เลยทำใจว่า เขาคงชินแบบนี้ เดี๋ยวเราก็ชินเอง กลับมาที่ดอกผักบุ้ง Beach morning glory ที่แท้ดีกว่า ชื่อวิทยาศาสตร์  Ipomoea pes - caprae (Lin.X Sweet) วงศ์   Convolvaceae

ผักบุ้งทะเลเป็นไม้เถาเลื้อย มีดอกบอบบางรูปร่างคล้ายแตร ใบเป็นรูปหัวใจป้อมๆ มีน้ำมันหอมระเหย หรือที่เรียกติดปากว่าื Essential oil ข้อมูลทางวิทยาศาสตร์บ่งว่า Beta-Damascenone และ E-Phytol สกัดได้จากใบผักบุ้งทะเล มีฤทธิ์ลดการบีบตัวของกล้ามเนื้อเรียบของหลอดเลือด ทำให้การอักเสบจากพิษของแมงกะพรุนลดลง การรักษาอาการพิษจากแมงกะพรุน วิธีใช้แสนง่าย ใช้ทรายขัดเมือกของแมงกะพรุนออกก่อน เด็ดใบขยี้ให้น้ำมันระเหยออกมาทาแก้อักเสบ

กลับมาสู่ชีวิตปกติตามตารางนัดหมาย พี่จิ๋ม วรนาถ อนุสสรนิติสาร ออกจากโรงพยาบาลมาเรียบร้อยแล้ว หลังจากใช้เวลาอยู่โรงพยาบาลสองแห่ง แห่งละเดือน ความขยันอันไร้ขอบเขตของพี่จิ๋ม ที่ออกจากโรงหมอก็มานั่งอยู่โรงเรียนที่ตัวเองเป็นเจ้าของ ทำให้ต้องดุ บ้างว่า ชีวิตนั้นเปราะบางนะค่ะ แต่พี่เขาไม่ค่อยเชื่อหรอก สิ่งแรกที่พี่จิ๋มร่ำร้องมากเมื่อออกจากโรงพยาบาล คือให้พาไปทานอาหารที่A Garden สุดซอยสุขุมวิท51เพราะฟังสรรพคุณที่เล่า พี่เขาเลยนอนฝัน กลืนน้ำลายอยู่บนเตียงคนป่วย รอจะออกมาหม่ำ พอลุกจากเตียงได้เลยต้องพาไปทันที ไปแล้วไม่ผิดหวัง เพราะบรรยากาศและอาหารยังคงเหมือนเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมา

อาหารกลางวันที่นี่เขามีเป็นชุดให้เลือก ราคา300บาทครบ ตั้งแต่ซุป สลัด อาหารจานหลักและของหวาน ชากาแฟ อิ่มจนจุก ทานไม่หมด ต้องให้ทางร้านห่อกลับบ้านอีก คุ้มจริงๆ

เมื่อไปมหาวิทยาลัยศิลปากรครั้งใด ต้องทำสองอย่างคือแวะไปเยี่ยมท่านอาจารย์ศิลป์ พีระศรี กับไปดูของใน Art Shop ศิลปต่างมีรูปแบบนำเสนอของตัวเองแตกต่างไปตามยุคสมัย สมัยท่านอาจารย์ศิลป การทำงานศิลป ยังเป็นการทำงานไม่เคยหวังว่าคุณค่าของงานจะต้องตีราคาเท่าไร แต่สมัยนี้งานทุกชิ้นมีราคา

งานแสดงภาพวาดดอกไม้ถวายพระเจ้าแผ่นดินที่คณะสถาปัตย์ มหาวิทยาลัยศิลปากรจัดขึ้นเพื่อนำเสนอผลงานของศิลปินชั้นครูและศิษย์ปลายแถว งานนี้ศิลปินสมัครเล่นคือฯพณฯ ท่านอดีตนายกฯ ชวน หลีกภัย มาเปิดงานให้พร้อมอดีตรองนายก คุณปองพล อดิเรกสาร แม้ศิลปินหลายแขนงอย่างอาจารย์พิษณุ ศุภนิมิตร ยังนำภาพสีน้ำชื่อดอกบัวนางกวักชมพู มากวักเรียกคนมาชมงาน ส่วนศิลปินเลยยุคทั้งหลายต่างนำผลงานมาโชว์กันแน่นห้อง แต่ชื่อภาพที่แสดงชื่อไหนไม่สะใจเท่าชื่อ นางจำแลงแฝงกาย ของคุณธิดา อดิเรกสาร ไม่รู้ว่านึกชื่อแบบนี้ออกได้ยังไง สงสัย สงสัย

เจอกลุ่มศิลปินกลุ่มนี้ที่นับวันจะขยายสมาชิกมากขึ้น มากขึ้น ต่างบอกเมื่อไรจะจัดไปวาดภาพที่โซฟิเทล หัวหินอีก อยากไป อยากไปได้แต่ผลัดว่าเดี๋ยวว่างก่อน เดี๋ยวว่างก่อน เพราะไม่ค่อยว่างถึงไม่ค่อยได้ไปนั่งวาดภาพดอกไม้กับอาจารย์ งานที่นำแสดงทุกครั้ง อาจารย์จับผลงานเก่าๆซ้ำมาซ้ำไป จัดโชว์ให้อย่างมีเมตตา พี่ติ๋ม เจ้าของเดิมของสาละเปาทับหลี บอกว่าเรียนทุกครั้งต้องมีคนบ่นถึงว่าเมื่อไรคุณจะมาเรียนอีก โดยเฉพาะอาจารย์อิงอร มิน่าทุกอังคาร ถึงจาม ฮัดเฉ่ย มีคนกลุ่มนี้บ่นถึงนี่เอง เวลามานั่งวาดภาพเป็นกลุ่ม ความสนุกอยู่ที่ได้แซวคนโน้นคนนี้ วิจารย์ภาพวาด ยกยอกันเองสนุกใจ ไร้ข้อติ ทุกคนดีไปหมด ไม่มีใครวาดไม่ดีเลย มีที่ไหนจะวาดเก่งแบบนี้ ต้องยกความดีให้ครูผู้สอน

สำหรับอาจารย์อิงอร ความสดใสสดชื่นยังคงเส้นคงวา แค่ถ่ายภาพทุกคนแกล้งยืนเอียงข้างให้เห็นหุ่นสมบูรณ์ของอาจารย์เต็มจอ อาจารย์ยังหัวเราะงอหาย เรียกตัวเองอย่างสุขภาพจิตดีว่า ยายอ้วน อ้วนมากมาก

เส้นทางศิลปที่วกวนเวียนแต่มีทางออกมองเห็นอยู่

คนทำงานศิลปะยังคงโดนซัดกลับมากลับไป วนเวียนบนเส้นทางเส้นนี้เสมอ

(ก่อนจบสำหรับแฟนพันธุ์แท้อย่าลืมเข้าไปเยี่ยมเยียน My Blog ตามที่อยู่นี้

http://flowershome.blogspot.com/

พึงสร้างเสร็จสดๆร้อนๆเมื่อคืนนี้เอง ตั้งใจว่าจะให้เป็นภาคภาษาอังกฤษของบ้านดอกไม้ เมืองไทยมีดอกไม้สวยไม่แพ้ที่ไหนในโลก โดยเฉพาะที่บ้านดอกไม้ ฮิ ฮิ ฮิ ขอคุยสักหน่อย )

.........................................

ถ้าเข้ามาชมบ้านดอกไม้แล้ว ลงนามใน สมุดเยี่ยม ติดต่อ ฝากความเห็น กลับมาบ้างนะคะ

ต้องการอ่านบทความสัปดาห์ที่ผ่านมาโปรดคลิกที่นี่