อะไรคือสิ่งที่ทำให้ไม่ลืม

มีคำถามที่น่าแปลกใจว่า ถ้ารู้ตัวว่าจะลืมทุกสิ่งในอนาคต สิ่งที่เราพยายามจะบอกตัวเองให้จำได้มากที่สุดเกี่ยวกับคนรอบตัวคืออะไร หลายคนถอนใจและสับสนเพราะไม่รู้ว่าจะจำไปทำไม บางครั้งความจำหลายอย่างไม่น่าจดจำ แต่หลายอย่างในชีวิต แม้เวลาจะผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด ไม่เคยเลือนหายไปได้เลย

เสาร์ที่ 29พค. เป็นวันครบรอบปีที่ 17ที่ม.ร.ว.พันธุ์ทิพย์ บริพัตร สิ้น ทุกปีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งที่ยังจดจำท่านอย่างมิรู้ลืม จะร่วมเดินทางไปทำบุญและกราบสักการะ ระลึกถึงท่านที่วังตะไคร้ ที่มีรูปปั้นท่านอยู่บนเนินสูง มองยืนลงไปเบื้องล่างเห็นวังตะไคร้ ทั้งหมด ม.ร.ว.พันธุ์ทิพย์ บริพัตร เป็นผู้ก่อตั้งสมาคมไม้ประดับแห่งประเทศไทย ท่านทำให้วงการไม้ประดับเมืองไทย ได้รับการยอมรับมากขึ้น แม้จะในฐานะเป็นงานอดิเรกที่เพลิดเพลินของคนกลุ่มเล็กๆไม่กี่คนในตอนแรกที่ท่านตั้งสมาคมฯขึ้นมา นักจัดสวนมืออาชีพสมัยนั้นหลายคนเริ่มต้นจากงานอดิเรกทั้งสิ้น ตั้งแต่คุณภากร ศุภชลาศัย ที่มีอาชีพเป็นทหารเรือ แต่มาดังทางเป็นนักจัดสวน คุณกำพล ตันสัจจา นักธุรกิจ บันเทิง ที่ปัจจุบันกลายเป็นนักจัดสวนปาล์ม ทุกท่านล้วนเริ่มต้นเดินเข้าออกในวังสวนผักกาดของ ม.ร.ว.พันธุ์ทิพย์ บริพัตร มาแต่หนุ่ม กล่าวกันว่า วังสวนผักกาดสมัยนั้น รุ่งเรืองด้วยพันธุ์ไม้แปลกๆสวยๆ ที่ถูกเลี้ยงและดูแลด้วยความเอาใจใส่ของท่านเจ้าของวัง

ตอนนี้วังสวนผักกาดกลายเป็นพิพิธภัณฑ์ศิลป ไม่เหลือความงามของสวนไม้สวยเหมือนเก่า แต่ความงามของพันธุ์ไม้กลับมาอยู่ที่วังตะไคร้แทน ที่นี่กลายเป็นแหล่งสะสมพันธุ์ไม้ดั้งเดิมและไม้ใหม่ๆ ถนนเส้นทางมอสไม่สามารถหาที่ไหนได้อีกแล้วในเมืองไทย จะพบได้ที่นี่ เป็นเหมือนถนนพรมสีเขียวหนานุ่มที่แทบไม่อยากก้าวเท้าลงไปเหยี่ยบเพราะกลัวมอสจะตาย เดินในเส้นทางสายมอส เส้นนี้ผ่านป่าโปร่งเข้าไป เหมือนเดินไปหาดินแดนลึกลับ ที่ซ่้อนอยู่หลังเนินทางโค้งที่มองเห็นอยู่เบื้องหน้า

วังตะไคร้และวังสวนผักกาดตอนนี้ ตกเป็นของทายาทคนเดียวคือม.ร.ว. สุขุมพันธุ์ บริพัตร ที่รับภาระหลายด้านในการดูแลมูลนิธิของวัง แต่นับเป็นเรื่องดีที่ท่านยังสืบต่อเจตนาของ ม.ร.ว.พันธุ์ทิพย์ บริพัตร ท่านป้าของท่าน ที่จะดูแลรักษาธรรมชาติและป่ารอบวังตะไคร้ให้สวยงาม เป็นที่พักผ่อนของนักเดินทาง ที่อาจแวะเวียนไปเยี่ยมเยือน ชมความงามของป่าใกล้กรุงเทพฯ

อาทิตย์สิ้นเดือนนี้ กรรมการสมาคมไม้ประดับฯมาประชุมกันที่บ้านอาจารย์สุรัตน์ วัณโณ เหมือนเดิม บ้านที่กำลังเปลี่ยนเป็นGallery ขายต้นไม้และงานศิลป การประชุมคราวนี้มีเรื่องมากมายตั้งแต่เรื่องมีสาระและไร้สาระ ที่ไร้สาระก็เป็นเรื่องที่กรรมการคุยกันเอง ที่เป็นสาระน่าสนใจมีมากมาย ส่วนมากก็ไม่พ้นเรื่องต้นไม้ ท่านนายกแจ้งให้กรรมการทราบว่ากรมการค้าระหว่างประเทศ ได้เชิญนายกสมาคมฯไปประชุมหารือเรื่องการจัดการค้าเสรีกับประเทศคู่ค้า ได้แก่ บาห์เรน จีน อินเดีย ออสเตรเลีย ญี่ปุ่น สหรัฐอเมริกา เปรูและนิวซีแลนด์ เป็นการไปประชุมหารือในกลุ่มสินค้า ไม้ดอกไม้ประดับ เป็นเรื่องดีที่ตลาดไม้ประดับของไทยยังสามารถขยายไปในต่างประเทศได้อีก แม้ในปัจจุบันตลาดไม้ประดับกำลังบูมมากเพราะหมู่บ้านจัดสรรกำลังเติบโตมาใหม่ กรรมการสมาคมฯที่เป็นนักจัดสวน รับงานไม่ไหว ปีละ 300 หลัง จะรับงานไหวได้อย่างไร ไม่มีเวลาพักเลย อาจเพราะบ้านรุ่นใหม่ขายคอนเสปว่าซื้อบ้านที่แต่งสวนเสร็จให้พร้อมไปเป็นชุด กรรมการแต่ละท่านหน้าดำคุมงานจัดสวนไม่เคยว่าง ตลาดต้นไม้ดูภายนอกดูว่าเงียบเหงาไม่เหมือนวงการอื่นที่โฆษณากันโครมๆ แต่วงการต้นไม้ไม่เคยโฆษณา ไปเงียบๆไม่เคยหยุด งานเข้ามาให้ตลอดไม่เคยได้พัก รับไม่ไหว มาประชุมวันนี้แต่ละท่านเลยมานั่งบอกว่า ใครจะรับเหมางานโน้นงานนี้บ้าง แต่ไม่มีใครรับของใครไปได้ต้องปฏิเสธ เพราะงานของตัวเองก็ทำไม่ทันอยู่แล้ว

แนวการจัดสวนสมัยนี้ เหมือนสวนบ้านอาจารย์สุรัตน์ วัณโณ คือนิยมมีองค์ประกอบสวน เช่นโอ่ง หรือขอนไม้ มาตั้งประกอบ มีพื้นที่โล่งๆให้พอหายใจได้บ้าง ถ้าใครอยากนำไปเป็นตัวอย่างจัดสวนที่บ้านเองก็ได้ ไม่ต้องเสียเงินจ้างนักจัดสวนมาจัดให้เปลืองเงิน การจำตัวอย่างมาเป็นแบบ มาดัดแปลงบางครั้งช่วยได้มาก จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่นักจัดสวนทั้งหลาย ต้องออกเดินทางไปดูแบบการจัดสวนในต่างประเทศ บางครั้ง เพื่อหาแนวคิดใหม่ๆ มาทำให้วงการฉีกแนวออกไปเรื่อยๆ ไม่จำเจ ซึ่งสมาคมฯพึ่งพาสมาชิกไปญี่ปุ่นมา ไปคราวนี้กรรมการไปคนเดียวคือพี่ปุ๊ ถ่ายรูปแบบสวนสวยๆและอุปกรณ์ดีๆมาฝากคนที่ไม่ได้ไปให้ได้ดู แต่น่าสงสารพี่ปุ๊ ที่คราวนี้ไปญี่ปุ่น เพราะห้องพักแรมในญี่ปุ่นใครก็รู้ว่าเล็กขนาดไหน เข้าไปสองคน ถ้าคนหนึ่งเดินอีกคนต้องนั่ง ไม่งั้นขยับไปไหนในห้องไม่ได้ ไปญี่ปุ่นช่วงนี้ซากุระโรยหมดแล้ว เหลือให้เห็นดอกเดียว บานห้อยตุ๋งติ๋ง ว้าเหว่ หน้าปราสาทโอซากา อย่างเศร้าๆ

ประชุมคราวนี้ มีกรรมการสมาคมฯมามากจนต้องถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก อาจารย์สุรัตน์ วัณโณ บอกว่าจะหาไม่ได้อีกแล้วนะ ต่อไปมีเพียงให้ได้ระลึกถึงวันเก่าๆแบบนี้เท่านั้นเอง

ความทรงจำเก่าที่จดจำได้คงเป็นเพียงสิ่งที่กรรมการแต่ละท่านทำไว้ให้สมาคมฯ สิ่งที่ให้ไม่ใช่สิ่งที่รับ นั่นต่างหากละที่สำคัญ เป็นอะไรที่ไม่ลืม

----------------------------------------------------------

ถ้าเข้ามาชมบ้านดอกไม้แล้ว ลงนามใน สมุดเยี่ยม ติดต่อ ฝากความเห็น กลับมาบ้างนะคะ

คุณอ่านหน้านี้เป็นคนที่ 735 นับตั้งแต่ 16 Jun 2004